Slice of life

Ik heb dan eindelijk mijn allereerste echte sollicitatiebrief geschreven. Het was niet dat ik te lui was om aan het solliciteren te slaan hoor, helemaal niet. Al maanden speur ik het internet en de vacatureboekskes af naar een geschikte job. Tot eind juli gaf ik mezelf de luxe om enkel te solliciteren als ik mijn droomjob had gevonden, of toch iets dat in de buurt kwam. En hé kijk, nu ben ik ze toch niet tegengekomen zeker? Het was als in een droom dat de vacature op mijn scherm verscheen: redactrice voor een bruidsmagazine. Als er nu iets is dat mij al heel mijn leven in de ban houdt, dan is het wel schrijven én huwelijken. Ik ben een grote fan van trouwpartijen met alles er op en er aan. Stel je voor dat ik mijn beroep zou kunnen maken van schrijven over één van de mooiste gebeurtenissen in een mensenleven, stel je voor…

De sollicitatiebrief is verstuurd. Nu maar bang afwachten op een seintje…

UPDATE: Net telefoon gekregen van de hoofdredactrice uit Duitsland. Morgen een sollicitatiegesprek met haar in hoogsteigen persoon! De vrouw klonk alvast enorm enthousiast en sympathiek!

Schaam op mij. Ik heb meer dan een maand niet geblogd. Ik had nochtans gezworen om nooit meer blogjes te verwaarlozen.

Maar dit was gewoon een noodgeval. Mijn laptop was op reis. Hij moest er even tussenuit, naar de hersteldienst van Packard Bell Makro. Oké, ik had die lelijke desktop wel waar ik desnoods op kon bloggen, maar ik hou niet van die lelijke desktop. Tot zover mijn excuses.

Als ik er over nadenk, zijn er eigenlijk wel belangrijke dingen in mijn leventje gebeurd tijdens mijn blogafwezigheid. Laten we het even samenvatten:

- Op 25 juni studeerde ik officieel af mét onderscheiding
- Op 30 juni kregen R. en ik fantastisch nieuws, waarover ik hier niet ga uitwijden uitweiden. Maar je kan er van op aan dat het fantastisch is. (Nee, ik ben niet zwanger!).
- Op 7 juli werd onze lieve schattige dochter al twee jaar

Ondertussen ben ik ook helemaal in de ban door het nieuws dat mijn allerbeste vriend gaat trouwen (en dan nog wel 1 dag na mijn 24ste verjaardag!) en het feit dat er binnen exact één week een mokkakindje geboren zou moeten worden, bij vrienden N. en D. . Spannend!

Ik besef spijtig genoeg dat dit niet mijn meest kwalitatieve blogpost ever is, maar hé, vergeef het mij. Ik moet er terug inkomen.

Ik moet altijd lachen met mensen in Big Brother, Expeditie Robinson, Idool of whatever. De blijvers die staan te huilen voor de ongelukkige die weggestemd werd. Ik denk dan altijd: “Doe is normaal! Ge kent elkaar amper een paar weken!”
Belachelijk vind ik het. Opgezet spel.

Maar verdorie, ik begin ze te begrijpen.

Vandaag stopte Triple A, het eindproject waar ik acht weken intens mee bezig was. Óns eindproject, dat van tien gewéldige mensen (als ik mezelf toch ook even geweldig mag noemen). Niet dat ik begin te huilen alsof er iemand op sterven ligt, maar toch. Het steekt toch een beetje. Een beetje veel.

Ik ga ze missen, S., Z., S., N., E., V., M., T. en U. We zullen elkaar zeker nog wel horen/zien, maar toch…het zal niet meer hetzelfde zijn.

Dankjewel geweldige collegaatjes! Triple A was me een genoegen!

Rood word ik, en ongemakkelijk. Van al die keren dat mensen mijn dochter bestoefen dat het niet meer normaal is.

Bijvoorbeeld al die keren dat ik naar dokter M. ga met haar. De dokter overdríjft gewoon. Hij wil er zelfs telkens zijn dochters gaan bijhalen als we daar zijn. Maar net op tijd bedenkt hij zich dan, gelukkig maar.

Of zoals gisteren, bij de Superkrack. (Deze winkel klinkt schraal, maar hé ik kocht er gisteren een stofzuiger voor € 35,00!) De mevrouw van Superkrack overdrijft nóg meer als dokter M. “Goooooh, precies een beeleke uit een boekske. Die zoude toch zoe meenemen. Ooooooch en die krolllekes. Lacht is, joooaaaaaa lacht is nor maaaaaa. Kunde gij nie lachhhheeeeeuuuh?”. En daar sta je dan. Wat zeg je dan, als mensen zo bezig zijn? “Ja madam, ge hebt gelijk” is net iets te arrogant. Ik lach dan maar beleefd en spoor ons Y. aan om ook maar eens te lachen naar madam. En eerlijk gezegd, het is best wel énorm flatterend als mensen zo over je eigen vlees en bloed bezig zijn.

Maar vandaag ging het er écht over. Vandaag zijn we naar de 10 uren van Grobbendonk gaan kijken, waar mijn broer aan deelnam. Er stond ook een springkasteel, waar onze bijna 2-jarige natúúrlijk op wou. Er zat nog een kindje op het springkasteel en bijhorende mama stond met het fototoestel in aanslag. “A. ga eens naast dat kindje (ons Y. dus) zitten, da’s zo’n schatje!” Eerlijk, dit gaat er toch over?

Ik ben net thuis van het Festival van de Bedrijfsfilm, georganiseerd door collegastudenten van Plantijn. Het was geslaagd. Het was fijn. Vooral de receptie.

Er was drank in overvloed. Idem broodjes. Bitterballen, nuggets en kipfingers mochten er meer zijn. Maar toch, het was fijn!

En nu ben ik moe en niet helemaal nuchter enzo. Lang geleden eigenlijk. Maar het was dus fijn. Enorm fijn.

En nu ga ik slapen. Dankuwel.

Ik verjaar graag. Het liefst van al zou ik het zelfs meerdere keren per jaar doen. Maar dan zou ik wellicht te snel oud worden. Dus laten we het maar op één keer per jaar houden.

Waarom ik zo graag verjaar? Ik weet het eigenlijk niet. Ik ben niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat of die uit is op stapels kadootjes krijgen. Nee, ik verjaar gewoon graag, tout court.

En morgen, morgen is het míjn dag!

Die ene post over mijn ondermaats humeur blééf hier maar bovenaan staan. Wees gerust, mijn humeur bleef niet zo lang ondermaats. De volgende dag zag mijn persoonlijke hemel alweer blauw.

Waarom het hier zo stil bleef? Druk? Geen zin? Het zal wel een mengelmoes zijn van beide.

Druk was het. Drukte voor Triple A, mijn eindproject op school. Mensen, het was een succes! Aan het begin van de projectperiode kregen we wat naar ons hoofd geslingerd… We zouden maar traag in gang schieten of zelfs helemaal niét in gang schieten. En dat hebben we acht weken lang mogen aanhoren, terwijl ónze groep haast kampeerde in het projectlokaal. Maar woensdag was een succes, de kers op de taart.

Nu nog wat verplichte presentaties en mijn schoolcarrière zit er op. En tijd dat dat wordt…

Ik was slecht gezind vandaag. Echt, mijn humeur ging buiten alle proporties, pijlsnel omlaag. (Kan een humeur omlaag gaan eigenlijk?). Alles wat fout kon gaan vandaag, ging ook fout. Daarbij kwamen dan ook nog eens alle opgekropte frustraties van de laatste weken. Niet goed, écht niet goed.

Het was lang geleden dat ik nog zo eens een baaldag had. En ik besefte het dan nog eens voor de volle honderd procent ook. Ik voelde mij lelijk kijken, maar ik kon er niks aan doen, echt niks. Best vervelend hoor, zo loeihard beseffen dat je met een bakkes tot op de grond zit te kijken.

Maar vanavond herstelde mijn humeurniveau zich vrij snel. Mijn immer vrolijke dochter zat er wel voor iets tussen denk ik.

Bij deze excuseer ik mij dan ook heel oprecht tegenover iedereen die vandaag last gehad heeft van mij, daarbij denk ik vooral aan Z., S. en mijn mama. Ik beloof plechtig dat ik morgen leuk zal zijn. Amen.

Ik hou van de zomer, echt waar. Maar er zijn zo van die momenten - of ik zal het plaatsen noemen - waarop ik de zomer haat, ja hààt!

Ik haat de zomer als ik op de bus zit. En dan heb ik het niet over die keren dat de buschauffeur de aircoknop niet vindt. Of die keren dat ik de verkeerde kant van de bus koos en haast ontplof achter het hete glas.
Nee, ik heb het over die keren dat er mensen met overbodige geuren opstappen. Bezwete mensen, die zo vlak voor je neus komen staan met hun handen bijna bovenaan de paal zodat hun okselgeuren recht naar je neusgaten gaan. Of mensen met stinkvoeten. Zo kwam er deze namiddag een exemplaar naast mij zitten. En hij vond er dan niets beter op dan zijn benen op te trekken en zijn voeten voor zijn poep op de bank te plaatsen. Die vieze stinkvoetgeur trok naar boven en al gauw bevolkte hij mijn (beperkte) persoonlijke ruimte. Ik verzeker je, ik dacht dat ik doodging! Hoe ik het heb overleefd? Door parfum op mijn pols te spuiten en daar een halfuur lang aan te ruiken!

Stinkvoeten in sandalen…er zouden gevangenisstraffen op moeten staan!

Oké. Vandaag ga ik stoefen over onze dochter. Vandaag mag dat!

Mijn jongste neef M. deed vandaag zijn eerste communie. Natuurlijk was het daarom groot feest. Met een springkasteel en al! Ik was enorm benieuwd hoe onze dochter Y. zich ging gedragen, met al de kindjes van mijn neven en nichten erbij. Ze is het namelijk niet gewoon om met kindjes om te gaan, daar mijn mama de crèche is. Hier en daar krijg ik daar soms wel een sneer over, ‘want zo leert ze niet met kindjes omgaan’. Die sneer komt dan meestal uit de richting van nicht W. Dus ik was eens benieuwd…

Ik had Y. al wéken voorbereid op deze dag. ‘Dan ga je met de kindjes kunnen spelen, oh dat gaat leuk zijn’ enzo. Toen we net aankwamen op het feest trok ze wel even een verlegen gezichtje, maar al snel zat ze op het springkasteel met mijn jongste neefjes te spelen. Die komen wel eens bij ons spelen, dus die kent ze wel een beetje. Alles verliep perfect. Ze heeft de hele tijd heel flink meegespeeld. Ook het eten verliep enorm vlot. Ze at heel flink, tot ze de andere kindjes weer naar buiten zag gaan. Dan moest ze uit haar stoel om met de kindjes te gaan spelen.

Weet je, ze heeft zich rot geamuseerd met alle kindjes daar. Jawel, onze dochter die ‘niet met kindjes kan spelen omdat ze niet naar de crèche gaat’. Ze was het enige kindje dat geen traan gelaten heeft. Zelfs niet toen ze haar knie schaafde!

Oh ja, er was één kindje dat zich wat afzijdig hield en niet meespeelde met de rest, het kindje van nicht W., het enige ‘crèchekindje’… Wat zei nicht W. nu ook al weer…?

Jawel, vandaag was ik een énorm trotse moeder (net zoals alle andere dagen trouwens…).